Gelukzalig moment

Eergisteren.... zo rond 19.00 uur. We zaten met z'n allen in de auto onderweg terug naar huis na een dag genoten te hebben in de Winterefteling. Na tien minuten begonnen de mannen al te knikkebollen en na een kwartier waren ze alledrie in diepe slaap met de hoofdjes naar elkaar toe.
Als je dat dan bekijkt dan moet je wel slikken. Zo bijzonder zo mooi zo lief......

Zondag de 29e zijn we dus met zijn vijven naar de Winterefteling geweest. Een aanrader voor iedereen. Thomas was helemaal weg van het sprookjesbos. Hij wilde elk verhaaltje horen en elke paddestoel in. Robin bleef daarentegen op ruime afstand staan. Die wilde niet. Hoe bedoel je de rollen zijn omgedraaid! Waar vorig jaar in Turkije Robin nog uit volle borst een liedje meezong op het podium is het nu Thomas die haantje de voorste is (ook al 1e kerstdag in de kerk - toen wilde hij ook kerstklokjes klingelingeling meezingen vooraan in de kerk met alle kindjes). Wat het natuurlijk ook bijzonder maakte was dat er nog restanten sneeuw lag. Na het sprookjesbos zijn we een aantal attracties ingeweest en de mannen mochten natuurlijk ook zelf. Dat was wel heel leuk en stoer! Na het eten zijn we rustig naar Kinder Wonder Land gelopen. Een indoorspeelparadijs ofwel een hal met een viertal luchtkussens/glijbanen en een discovloer. Natuurlijk ontbrak de koek en sopie ook niet. Na dit spectakel gingen we naar de laatste grote attractie "Droomvlucht". Helaas waren wij niet de enigen die dit voor ogen hadden. Het was nogal druk waardoor we Robin uit het oog zijn verloren. Kees was in de veronderstelling dat hij bij mij was en ik andersom. Paniekmoment. Eerst Kees zoeken, toen ik.... maar geen Robin te vinden, op een gegeven moment hebben alle kinderen blonde haren en een blauwe sjaal. Kees ging nog een keer kijken. Ik werd toch wel wat onrustig dus ik naar een medewerker om te vragen hoe zij ons konden helpen. Hij had net de gegevens van Robin opgenomen toen Kees gelukkig met hem aan kwam lopen. Pffff, wat een opluchting zeg. Uiteindelijk toch besloten om nog naar de Droomvlucht te gaan en te wachten in de rij van 50 minuten met Sander op de arm. Dat ging eigenlijk wel goed. Sander was met iedereen in de rij aan het sjansen, dus de tijd ging snel. Wat een supermooie attractie zeg. Robin en Thomas keken ook hun ogen uit. Na de poffertjes gingen we naar huis. We hebben ze slapend uit de auto gehaald en op bed gelegd.

Wat nog wel leuk is om te melden is dat Thomas nu echt zindelijk is. Hij heeft in de afgelopen zes weken maar een keer een poepongelukje gehad en dat was de dag na de kerstmaaltijd op school. Vind je het gek: eerst Sint Maarten, dan Sinterklaas en daarna gelijk kerst met ook nog een keer elke dag naar school en zwemles op zondag. Dat is toch wel veel voor zo'n kind.

Sander begint nu met praten. Een greep uit zijn huidige woordjes: koeka (= drinken uit zijn fles) bumba, poeh, papa, mama, oooooooooo - pa, ucas (=lucas, dat zij hij vanochtend) psssst (=de slagroomspuitbus) mij (alles wat hij nu te pakken krijgt en pertinent wil) ja (als je iets vraagt, maakt niet uit wat dan zegt hij ja).

Nog twee nachtjes slapen dan gaan we weer een nieuw jaar in. Kees heeft vandaag vuurwerk gehaald. Mijn ouders komen gezellig bij ons langs. Iedereen wens ik via deze weg een goed uiteinde en een goed, gelukkig en gezond 2010!!!!!

Brutaal, poep en ondernemend

Pfffffff, het is wel weer heel erg lang geleden zeg dat ik mijn laatste update heb gedaan. De tijd gaat ook zo ongelofelijk hard.

Robin & Thomas gaan nu zo'n twee maanden naar de basisschool en volgens mij hebben ze het enorm naar hun zin. Robin schreef na een week al zijn eigen naam! Aan het einde van de week merk je wel dat ze steeds minder gemotiveerd (lees: vermoeider) raken maar toch lukt het me om ze nog elke vrijdagmiddag onder de belofte dat ze daarna wel twee nachtjes vrij zijn naar school te brengen.

We merken echter wel dat ofwel de vermoeidheid of de invloed van school een nadelig effect heeft op hun en vooral op Robin zijn gehoorzaamheid. Ook praten ze zo luid dat zelfs de buren er volgens mij van wakker worden en dat al om 6.30 uur (uitslapers zijn het niet). Gisteren waren ze zelfs beiden zo brutaal dat ik ze gewoon buiten heb gezet terwijl ik Sander uit bed haalde (die was wakker geworden van al het geschreeuw). En Robin maar aanbellen. Ik ondervind dat ik het wel heel lastig vind om een "modelmoeder" te zijn hoor.

Daarentegen zijn er ook talloze leuke momenten. Ze zijn nu drie weken bezig met zwemles, dit hadden er al vier kunnen zijn als ik me de eerste keer niet vergist zou hebben in de tijd. Robin en Thomas die prenten me nu goed in dat ze om 13.00 uur moeten zwemmen en niet om 13.30 uur, dat was toch wel heel stom van mama hoor. Vandaag in de auto had onze bijdehande Robin het ook over de cadeautjes in de schoen. Hij zei dat hij eigenlijk playmobil had willen hebben ipv de Thomas de Trein Lego Duplo. Dit had papa dan maar verkeerd gekocht (?????? -- 4 jaar???) Euh, corrigeerde hij zichzelf nog. Ik bedoel Sinterklaas. Vraag me af hoe lang het feest nog bij ons duurt.

In de titel noemde ik het al: poep. Ook dit is helaas nog steeds een item van de dag. Helaas lukt het Thomas nog steeds niet (en dit al na ruim een jaar alle trucjes te hebben geprobeerd) om ook zindelijk te worden met het poepen. Vandaag had hij bijvoorbeeld weer twee onderbroeken vol. En bij de laatste durfde hij me bijna niet aan te kijken uit angst dat ik (weer) boos zou worden. Ik heb gezegd dat hij er toch ook niets aan kan doen en dat het niet erg is (terwijl ik voor de honderdste keer weer zijn onderbroek onder de kraan uitspoelde). Inmiddels zit hij wel al aan de forlax, dus het is niet meer zo dat hij verstopt is. Ik vrees dat hij het niet voelt aankomen of dat hij er geen geduld voor heeft om naar de wc te gaan. Misschien dat wij toch ook maar een consult bij de Pipostraat moeten aanvragen. Vorige week ben ik overigens nog met Thomas naar Dr. Meijer geweest ivm het evt. vastzetten van zijn ene bal. Samen hebben we besloten om deze operatie niet bij hem te laten uitvoeren. Het is nl nog een gezonde bal/testikel. Als je deze gaat vastzetten dan bestaat er ook een kans op een beschadiging. De kans dat jongens echter een draaibal krijgen is 1 op de 5000. Als het toch gebeurt en je bent er heel snel bij dan is de kans op blijvend letsel 25%. Wel met de arts de routing besproken voor als het gebeurt in de toekomst. Niet eerst huisarts of huisartsenpost maar gelijk naar de EHBO!!

Ondernemend tenslotte, dat is onze kleine Sander, ofwel Sandertje. Hij doet niets af ten opzichte van R&T, terwijl het toch bijna drie jaar scheelt. Hij trekt echt alle kastjes en lades continue open en voor ik het weet staat hij weer op een stoel of tafel. R&T hebben dit echt nooit gedaan. Hij heeft al meerdere builen, schaafwonden op zijn hoofd gehad. Het is gewoon een dondersteen, maar wel een hele lieve. Je hoort hem echt nooit huilen, behalve als hij dan toch echt moe is of als een van de jongens aan zijn armen trekt of op hem zet (vind je het gek). Inmiddels heeft hij ook al drie kiezen en zijn haar begint ook te komen. Hij is helemaal gek van Bumba. Omdat zijn dvd van Bumba stuk was (vol met krassen) kreeg hij een nieuwe in zijn schoen. Stralen natuurlijk. In bed wil hij ook altijd zijn Bumba en zijn Poeh knuffel.

Zo tot hier even mijn update. Ik kijk uit naar het volgende weekeinde. Dan lekker met Kees en Jikke en Nico drie nachtjes weg. Oppas is geregeld. Terschelling here we come!!!!

Sander zijn eerste stapjes los

In alle hectiek van vorige week door het naar school gaan van de jongens was ik helemaal vergeten te melden dat Sander zijn eerste stapjes los doet. Voor de vakantie deed hij het al een beetje, maar hij krijgt al meer de smaak te pakken. Toen ik hem maandag bij het KDV op kwam halen deed hij er volgens mij wel 15. Hij begint het zo langzamerhand door te krijgen dat het sneller gaat dan kruipen. Toch nog iets eerder dan R&T. Ik had verwacht dat hij rond zijn eerste verjaardag wel zou lopen, maar we zijn nu toch 1,5 maand verder.

Het is wel een boefie. Als je "nee" zegt kijkt hij je glunderend aan op zo'n manier van als ik lief kijk dan mag het misschien wel. Ik moet hem continue van de trap af plukken, daar is hij ook al een keer vanaf gevallen en hij klimt echt overal op. Ik ben blij dat R&T iets minder ondernemend waren zeg. En hij wil alles selluf doen. Gisteren werd hij echt boos toen ik hem een toetje wilde geven en sloeg met zijn handen op zijn stoel en de tranen stroomden over zijn wangen.

Sinds van de week is het gedaan met het "uitslapen" van meneer. Tussen 6.00 uur en 6.30 uur wil hij er nu uit. Hij maakt dan zoveel lawaai dat we hem er ook wel uit halen want voor je het weet staan de andere twee mannen ook te springen op je bed.

Nog maar 1,5 dag hoeven zij naar het KDV. Donderdag is hun laatste dag en dan vieren zij hun verjaardag. Update volgt.

Robin en Thomas eerste "school"ochtend

Vanochtend was het al zover. Rugzakjes ingepakt en op naar de basisschool voor hun eerste wenochtend. Gisteren waren juf Anna en juf Lyda bij ons op huisbezoek geweest voor een intakegesprek en aansluitend hebben we meteen data geprikt voor de wendagen. Omdat ze op 21 september a.s. al naar school moeten en zij 5 wendagdelen hanteren was de keus o.a. gevallen op vanochtend.

Eerst Sander maar naar het KDV. Helaas lag de rugzak van Thomas nog bij de opvang dus gingen we via hun groep. Achteraf niet handig omdat Lennart er was, hun beste vriend. Thomas wilde gelijk niet meer mee. Na enig aandringen en uiteindelijk optillen zijn we eerst naar de klas van Robin gegaan. Eerst maar het plekje aan de kapstok zoeken. Die hadden we snel gevonden en volgens mij weet hij deze morgen gelijk weer te vinden. Na de uitleg van de juf dat zijn beker en zijn plak ontbijtkoek in het blauwe bakje mochten omdat hij een blauwe sticker aan de kapstok heeft, wist hij dat ook gelijk.

Daarna maar kijken waar de klas van Thomas is. Deze is beneden in het midden. Helaas had juf Anna vandaag ADV-dag, dus viel juf Petra voor haar in. Enigszins onwennig en tegenstribbelend belandden we uiteindelijk bij de tafel waar klei lag. Thomas ging meteen aan de slag. Hij heeft helaas nog geen naamsticker aan de kapstok. Maar dit zal volgende week wel voor elkaar zijn. Robin vroeg of hij ook klei heeft in zijn klas. "Natuurlijk" was mijn antwoord en hij wilde gelijk weer terug naar zijn klas (goed teken!!). Daar aangekomen helaas geen klei. Ik heb hem bij een meisje gestald dat met letters aan het knutselen was. Juf Lyda zag dat hij geen papiertje had en maakte dat gelijk in orde, waarna ik na een dikke kus weer naar Thomas ging. Hij had inmiddels een paar figuurtjes gemaakt van klei. Zonder problemen en na een dikke kus ging ik weg. Ik enigszins onwennig en opgelaten na al deze nieuwe mijlpalen.

Omdat ik nog een week vakantie heb en het helaas, itt het weerbericht afgelopen weekeinde, geen strandweer was, ben ik met mijn vader naar sauna Suomi geweest. Om 15.30 uur vonden we het mooi geweest. Ik wilde eigenlijk ook wel graag mijn jongens halen om te kijken of alles goed is gegaan en hun verhalen te horen.'

Dat bleek: zij zijn rond 11.15 uur opgehaald door juf Yvonne en kwamen stuiterend van enthousiasme terug. Het was heel goed gegaan en ze hebben zin in morgen. Dan weer een ochtendje, maar dan haal ik ze op. Mochten ze nu heel moe zijn dan houd ik ze lekker een middagje thuis en anders breng ik ze voor 4 uurtjes naar het KDV.

Wat een dag!!! En dat terwijl Kees sinds vorige week vrijdag al in Maleisië zit. Ach, hij komt zaterdagochtend vroeg alweer thuis. Ik duik nu lekker m'n bedje in.

14-08-2009 - 18:51 Poes is niet meer.....

"Dag meissie, het ga je goed" dat is het laatste wat ik net tegen haar zei...... Daarna is ze rustig ingeslapen.

Nadat we haar in de winter kwijt zijn geweest en ze haar terug hebben gevonden langs de waterkant is het eigenlijk bergafwaarts met Poes gegaan. Ze at steeds slechter en ze hoorde ook niets meer. Zoals de afgelopen twee jaar had ze nu wel heel frequent niesbuien en zat ze continue aan de antibiotica. Toen we haar van de week weer kwijt waren en Hans en Nomi zeiden dat ze passief bij hun in de tuin lag, had Kees haar meegenomen, maar ze kon al niet meer op haar poten staan. Vandaag wederom Poes nergens te bekennen en Kees haar weer bij Hans en Nomi vandaan geplukt. Ze wilde niets meer eten en drinken. Dus ik om 18.30 uur naar de dierenarts. Hij zei ook dat hij haar nog wel een boost kon geven, maar het beestje is gewoon op. Het is een aflopende zaak. Om haar zelf niet verder te kwellen hebben we besloten om haar te laten inslapen. En dit heeft ze rustig gedaan. Poes wordt door de dierenarts naar de Poezenhemel gebracht, want daar zijn al haar vriendjes en vriendinnetjes hebben we aan Robin uitgelegd want hij was mee. Wel heel verdrietig hoor, maar ik heb beloofd dat als we binnenkort een ster zien dat het Poes is die naar ons kijkt en zwaait.

Ze is bij mijn zusje aan komen lopen en 8 jaar geleden hebben Kees en ik haar in huis gehaald. Voordat we kinderen hadden was het zelfs ons kind, sinds we kinderen hebben kwam ze toch op een vierde plek, maar we hebben het voor geen goud willen missen.

Poes nogmaals het ga je goed...... Kus Ellis

Robin fietst los en Sanders eerste verjaardag

Was Thomas vorige week de eerste die los fietste en het nu niet meer wil doen, is Robin degeen die nu echt zelf los fietst sinds gisteren eigenlijk. Gisteravond is met name Kees een uurtje met hem bezig geweest en hij kan nu ook gewoon zelf beginnen. Vanmiddag zijn we naar het Strand van Luna geweest en Robin op de fiets zonder zijwieltjes..... Wij ouders stralend van trots. Wat worden ze groot. Zelfs ook te groot voor hun fietsje, maar ze zullen hier toch tot hun verjaardag mee moeten doen.

Terug naar vorige week donderdag 30 juli. Sander 1! 't Was een geweldig leuke en vooral drukke dag voor hem maar ook voor ons. Mijn moeder was bij ons blijven slapen en zij had hem 's ochtends uit bed gehaald. Ik kon natuurlijk niet achterblijven en ging hem al snel knuffelen. Toen naar beneden naar de slingers en de ballonnen. KAKAKA, dat zegt hij tegenwoordig als hij dingen ziet die wij dan moeten benoemen. En daarna natuurlijk de cadeautjes. Robin en Thomas hielpen goed met uitpakken. Van ons had hij een driewieler gehad, een Winnie-the-Pooh trein van megablocks, een Winnie-the-Pooh bal en een Bumba boekje. Van mijn ouders had hij een looptreintje van Chicco en een loopkarretje met blokken. Ook mijn schoonouders kwamen met een loopauto aanzetten, eentje van Nijntje. Ook kreeg hij nog een treintje van Little People en een opbouwtoren van bekertjes van hun. Van Sophie kreeg Sander een boekje van Nijntje en van Syl en Geert een heel gaaf stoeltje, dat ze zelf had geverfd met een auto en ballen erop. De familie Romijn kwam aanzetten met dezelfde Winnie-the-Pooh trein als die R&T hadden gegeven. Gelukkig is Lucas afgelopen zondag ook 1 geworden en ook hij vond hem erg leuk om te krijgen. Verder heeft hij een twee tentjes met een kruiptunnel gehad, een autoambulance van Playdooh, kleding, Lego duplo en nog veel meer.

's Ochtends had hij ook nog op het KDV getrakteerd. Ik had Jip en Janneke uitdeelzakjes gevuld met twee speeltjes en een spekje. De leidsters hebben gefilmd en foto's genomen en dat zag er ook wel heel leuk en schattig uit.

Na het uitblazen van het kaarsje en het eten van zijn taart liep het huis langzamerhand vol.

Rond 20 man bleef bbq'en. De lucht betrok al een beetje, maar met de parasol hebben we het toch redelijk droog weten te houden. Weliswaar had ik iedereen binnen (dat heeft mijn vloer geweten, dat was goed dweilen de dag erna). Toch was ik blij dat wij om 22.30 uur na een zeer enerverend dag lekker in ons bed lagen. En Sander.... die hebben we na 19.30 uur ook helemaal niet meer gehoord.

Thomas fietst los...

Ik kom net thuis van een avondje varen door de Westerkogge met collega's vertelt Kees mij dat Thomas los fietst. Thomas zei zelf al dat hij dat wel al kon, maar hij zegt wel vaker wat. Maar inderdaad. Kees haalde de zijwieltjes eraf, hield zijn hart vast en hij fietste weg.... Hij wist ook al zelf te remmen en als hij stopte zette hij zijn voeten op de grond. Robin heeft het ca twee-drie weken geleden voor het eerst geprobeerd, maar durfde nog niet heel erg. En nu fietst onze wiebelende Thomas in een keer weg....

Afgelopen weekeinde zijn we ook voor het eerst met R&T wezen kamperen. We zijn naar camping Beekse Bergen geweest. Ondanks dat ze wat moeite hadden met 's morgens vroeg zachtjes en rustig doen, is het aardig gegaan. Vrijdag aan het einde van de dag zijn we naar Speelland Beekse Bergen geweest. Daarna wilden we een hapje eten, maar de rijen voor zowel het restaurant als de snackbar waren zo lang dat we met een broodje voor de tent belandden. R&T zagen wit van de moeheid, dus ze wilden naar bed om in de tent te slapen. 't Was 20.00 uur, dus eigenlijk veel te vroeg, want alle kinderen waren nog aan het spelen. Uiteindelijk R&T ook weer. Ik ben om 21.30 uur met Robin in bed gekropen en in slaap gevallen. Toen Kees naar bed kwam heb ik Robin overgetild in zijn eigen bed naast Thomas.

De volgende dag naar het Safaripark geweest. Thomas was als de dood: hij wilde niet naar de Wilde Dieren. Bij mij op schoot in de auto dan maar. Toen een struisvogel zijn kop tegen het raam aandrukte en de vliegen begon op te eten gierden R&T het uit en was het ijs gebroken. Na nog een aantal kamelen en paarden getrotseerd te hebben, het voeren van leeuwen en een roofvogelshow te hebben meegemaakt en we alweer vier uur in het park hadden verbleven, gingen we na een rondje door België te hebben gereden (ivm twee slapende heren achterin) weer op "huis" aan. Maar eerst nog even naar Speelland. Kees had intussen het restaurant gereserveerd en tijdens het eten ben ik met Robin naar de tent gegaan omdat hij toch wel heel veel buikpijn had. Ik duid het nu op oververmoeidheid, maar er schieten diverse scenario's door je hoofd natuurlijk. Die avond trad de lokale Johnny op: vreselijk hard en vals. Daarna nam de dj het over. De muziek ging steeds harder. De mannen sliepen al met al denk in rond 22.00 en ik rolde er ca 23.00 in onder luid gebonk van de muziek.

Zondagochtend zijn we met de boot wederom naar Speelland gegaan en mochten ze van ons van de glijbaan. Nadat Kees één keer met Robin mee was gegleden wilde hij graag alleen. Natuurlijk wel met zwembandjes om. Prachtig vond hij het. Thomas zei dat hij ook alleen wilde, maar daar wachten we nu nog op. Na nog in de trein, de botsauto's en in de speeltuin te zijn geweest, namen we de boot terug om de tent in te pakken en weer naar huis te keren.

Nu nog maar twee nachtjes slapen: dan wordt Sander alweer 1 jaar. Wat is dit jaar voorbij gevlogen. Hij loopt al bijna, zijn tanden komen achter elkaar door, eet met de pot mee, begint al een eigen wil te krijgen enigszins eenkennig en heel, heel ondernemend. Continue loopt hij de trap al op, dus je moet zelfs in je achterhoofd ogen hebben. Ben benieuwd wat het komende jaar ons brengt.

Update na bezoek CB

Vandaag ging ik samen met mijn ouders en mijn drie mannen naar het CB. In principe moesten ze alledrie voor een prik, maar omdat Sander al sinds dinsdag diarree heeft, moet ik a.s. dinsdag terugkomen voor zijn vaccinatie.

Ik was erg benieuwd naar hun lengte en gewicht. Laat ik met Robin beginnen: hij is 111,5 cm lang en weegt 20,1 kg. Zijn lengte zit tegen de bovenste lijn en zijn gewicht vlakt af in vergelijking met het begin. De blokjes deed hij keurig in de juiste vakjes en ook de tweede keer lukte het bruggetje van de blokjes (de eerste keer had hij de onderste twee te wijd uit elkaar gezet). Het lijntje en de cirkel natekenen deed hij ook keurig. De arts vond hem klaar voor de basisschool! De ogentest ging in het begin heel goed, maar naar mate ze meer naar onderen kwam werd de rechter helft bij beide ogen lastiger. Maar dit was geen probleem. De prik onderging hij ook zonder een kik te geven. Wat een kanjer! Nu zei hij alleen net dat zijn arm zo'n pijn doet.

Thomas zijn lengte is eveneens 111,5 cm, maar hij is nu voor het eerst sinds zijn geboorte 2 kg lichter dan Robin, nl 18,2 kg. Qua gewicht zat hij nu iets onder de gemiddelde lijn. Toen kwam de echte Thomas naar voren: de blokjes deed hij expres in de verkeerde vormpjes en ook het natekenen (wat hij normaal gesproken erg goed doet) ging magertjes. De ogentest deed hij beter dan Robin en toen kwam de prik. Hij had al tegen mijn moeder gezegd dat hij dan weg zou rennen en ja hoor, daar ging hij. Maar de arts was hem te snel af en onder luid gegil (van frustratie, want later zei hij dat hij de prik niet eens gevoeld heeft) zette de arts de prik. Wel komt Reinie de wijkverpleegster binnenkort bij ons langs ivm de negatieve en gefrustreerde houding die Thomas wel vaak heeft. Hij probeert negatieve aandacht te krijgen en wij laten ons daardoor weleens opfokken. Tips en trucs zijn natuurlijk altijd welkom.

Tenslotte Sander: hij woog 11.160 kg en was 80,5 cm lang. Qua lengte evenaart hij die van zijn broers en qua gewicht zit hij precies tussen hun twee in. Zijn ontwikkeling gaat goed en hij ziet er erg goed uit.

Lopen, lopen, lopen met een karretje...

en als ik niet meer lopen kan, dan val ik ja.....
Hij kan er geen genoeg van krijgen onze Sander. De afgelopen weken trok hij zich echt al overal al aan op en loopt hij aan de hand. Nu lukt het hem ook om achter een karretje te lopen. Echt stoer. En hij is natuurlijk beretrots. Van de week zette hij ook al drie stapjes, maar dat vond hij toch nog erg eng. Nu herinner ik me dat ik de camera moet opladen en een nieuw bandje erin moet doen. Doe het gelijk!
Nu ligt hij al ruim een uur in zijn bedje. Hij had koorts vanmiddag, ik tempte 39,6 graden. Ik vond hem de hele dag al jengelig. Waarschijnlijk komt zijn vierde tand door (links boven).

Voordat ik tempte ben ik met Sylvia en Sophie en mijn kids naar de Heerhugowaardse kermis geweest. Robin en Thomas hadden de grootste lol. Het mooiste vonden ze de trein die opeens achteruit ging rijden.

Morgen is het zomerfeest van de Cocon. Thema dit jaar is circus. We hebben er zin in. De weerberichten zijn goed. Morgenmiddag komen René en Petra en blijven bij ons eten. Zal wel niet meer verrassend zijn, maar we zullen gaan bbq' en.

Volgende week gaan Kees en ik voor het eerst naar Indian Summer. Toppie, we duimen voor mooi weer! Kinderen naar opa en oma Verëll en wij op het fietsie naar Langedijk!

Nu op handen en knieën...

Op het gras buikschuiven is verdomd lastig, vandaar dat Sander zich het kruipen op knieën en handen heeft aangeleerd. Hij vindt het prachtig. En ook overal aan optrekken en hij begint nu te zitten. Vandaag heeft hij de hele middag op het gras met de ballen gespeeld. Ik had een paar ballen in het zwembadje gedaan, maar daar kroop hij alweer snel uit. Hij kruipt zelfs al de trap op omhoog vanaf de vlonder. Wat gaat het allemaal weer snel. En alhoewel Sander echt supermakkelijk is, is het toch wel bedrijvig, want hij wil ook alles doen wat Robin en Thomas doen en die staan daar niet altijd op te wachten. Twee weken geleden zijn we met Sander nog naar het CB geweest. Hij woog toen 10.300 kg en was 75 cm lang. Ze vonden alleen dat hij nog niet mag gaan staan zolang hij zelf nog niet kan zitten. Vertel het hem maar, is mijn mening. Nu gaat hij zelf zitten en kruipt hij dus het lost zich vanzelf op. Twee boventanden zijn inmiddels ook onderweg. Rechtsboven is al door.

Druk, maar gezellig Hemelvaartsweekeinde achter de rug. Op Hemelvaartsdag zijn we naar het strand geweest en hebben daar een broodje bij de Duinerij gegeten. Vrijdags heb ik de auto van Syl en Geert geleend, omdat ik mijn sjoelbak moest omruilen. Met mijn verjaardag gekregen en deze was gelijk stuk (hoe dat is gebeurd, laat ik liever in het midden - feit is dat we nu een andere en naar mijn mening nog veel stevigere sjoelbak hebben ook). Daarna bleven ze bbq'en. Gisteren is mijn moeder 60 geworden. Lekker aan de rosé gezeten, dus vandaag maar vroeg een rondje meer hardlopen om mijn hoofd weer iets helderder te krijgen. Kees is met Robin, Nico en Jarno gaan varen in de buurt van Waarland. Thomas wilde niet mee, dus hij en Sander bleven bij mij. Na de boodschappen kwamen Jikke en Lucas op de fiets voor een kopje koffie en Peter en Joke kwamen langs om gedag te zeggen voor hun vakantie.

Vorige week zondag hebben Kees en ik nog meegedaan met de 10 km van de Marathon van Hoorn. Ondanks dat ik mijn voeten helemaal had stukgelopen (handig hoor een week van tevoren nieuwe schoenen inlopen!!!!) had ik een prima tijd - 56.34 min. Ik hoopte dat ik rond een uur zou lopen, maar ik was zelf verbaasd en supertrots dat ik daar toch 3,5 min onder ben gebleven. Kees liep overigens 53.37 min - mijn volgende uitdaging!

Zelf staan

De volgende mijlpaal is weer bereikt hoor: Sander kan zich zelf optrekken. En niet alleen aan de tafel, maar hij probeert zich echt overal aan op te trekken. Ook kan hij zich vanuit zitstand naar voren manoeuvreren naar buikligging en dan natuurlijk weer buikschuiven. Echt niets is veilig meer. Wel weer wennen hoor! Ik heb zelfs het idee dat Sander ondernemender is dan R&T. De planten, de kastjes en de stopcontacten waren bij hun bijvoorbeeld wel veilig. Bij Sander is dit een ander verhaal.

Schreef ik ruim een maand geleden nog dat wij het idee hadden dat er weer tandjes aan zaten te komen, nou, dat is mooi niet gebeurd. Wat er aan de hand is geweest, Joost mag het weten, maar hij heeft nog steeds nog "maar" twee ondertanden. Wel zie overal al de witte knobbels. Het doorslapen gaat tegenwoordig uitstekend (ff afkloppen hoor aan mijn bureau). Rond 19.00 uur gaat hij naar bed met een papfles van 180 cc en de volgende ochtend tussen 6.00 uur en 7.00 uur wordt hij weer wakker. Ook dit is geen uitslaper, maar dat zijn wij inmiddels wel gewend.
A.s. vrijdag gaan we weer met hem naar het CB. Ben benieuwd hoe lang en zwaar hij is.

Met Robin en Thomas gaat alles goed. Thomas is echter nog steeds niet zindelijk, maar hij geeft het nu toch wel aan als hij poep in zijn broek heeft. Ach, alle kleine stapjes helpen. Overdag heeft hij zo goed als geen luier meer. Robin heeft ten gevolge van eczeem in zijn knieholte waterwratjes opgelopen. Hier kun je helaas niets aan doen volgens de huisarts omdat het een virus is en dit vanzelf moet verdwijnen. Het eczeem hebben we behandeld met 5 daagjes lichte hormonenzalf. Voor de wratjes hebben we een middeltje bij de drogist gehaald om zijn weerstand een boost te geven en dat moet zorgen dat de wratjes verdwijnen. Ik gebruik het nu bijna een week, maar echt heel veel minder is het nog niet. Sinds kort heeft Thomas moeite met het afscheid nemen bij het KDV. Voorheen zonder problemen, nu echt tranen met tuiten. Misschien komt het wel omdat ze nu de oudste van de groep zijn. Nog vier maandjes, dan gaan zij ook alweer naar de basisschool.

En dat heb ik nog niet op mijn blog vermeld natuurlijk, maar ik ben voor het eerst tante geworden van mijn nichtje Sophie Isabelle. Wat een scheetje zeg en wat is Sander dan alweer groot. Heb ook al 1,5 uur opgepast toen Syl en Geert een nieuwe auto gingen kopen. Wat is het makkelijk en "rustig" als ze nog zo veel slapen.

Tandjes

Geveld door een buikgriepvirus en al een week lang verschrikkelijke hoofdpijn hebben we ook sinds begin deze week een Sander bij wie volgens mij al zijn tandjes in één keer doorkomen. Hij ligt nu ff lekker te slapen na een uur van slag te zijn geweest. Hij wist niet waar ie het zoeken moest. Uiteindelijk heb ik hem net paracetamol, dentinox en chamodent gegeven. Wat zielig zeg, zo'n ontroostbaar mannetje. Woensdag was hij bij het KDV in bad geweest, want hij zat tot zijn nek onder de poep. Donderdag moesten we hem bij het KDV ophalen had alles onder gespuugd. Mijn ouders hebben hem vrijdag een keer onder de spuug uit bed gehaald en hij had diverse dunne poepluiers. Ongetwijfeld is het een combinatie met dezelfde buikgriep als dat Kees en ik hebben, maar hij heeft zijn hand/vingers dermate vaak in zijn mond en je ziet ook de bonken van tanden dat ook dit er achter zit.
Robin is niet te genieten, ik hoor Kees alleen maar tot drie tellen. Ach, vandaag hebben we een uurtje korter.....

Tijgeren, zitten en op de buik slapen....

Ik dacht dat ik net een nieuwe update had gedaan, maar ik zie dat het alweer bijna een maand geleden is. De tijd gaat echt heel erg hard. Buiten is het voorjaar al in aantocht. Robin en Thomas zijn vooral buiten te vinden de laatste dagen. Vandaag lagen ze op de grond mieren te bestuderen. "Mama, ze wonen in de grond! Mama, moet je zien hoe klein ze zijn. Kom maar miertjes...." Wat een geweldige periode is dit met al die "wijsheden" die ze uitkramen. Thomas begint zo langzamerhand ook steeds zindelijker te raken. Hij wil het grootste gedeelte van de dag, maar ook 's nachts zonder luier. Het plassen gaat aardig goed, alleen de ontlasting wil nog niet op de wc. Volgens Thomas slaapt hij vaak en met een luier om wordt hij wakker. Hij probeert het wel, maar helaas.....

Sander is inmiddels 7,5 maand en hij tijgert sinds 1,5 week. Waar het eerst voorzichtig begon naar een speeltje toe, kom hij me nu al tegemoet naar de keuken. Ook kan hij al een tijd zitten op zijn billen. Hij kan alleen nog niet zelf in zitstand komen, maar als ik hem vasthoud aan zijn handjes dan trekt hij zichzelf wel al omhoog. Ook stapt hij al als ik zijn handjes vasthoudt. De langste tijd van de klamboe is ook geweest: vanmiddag haalde ik hem uit bed met de klamboe om hem heen. Dus nu heb ik hem zo opgehangen dat hij er niet bij kan. Van het weekend maar ff losmaken. Net was ik nog even bij hem kijken en lag hij (weer) op zijn buik te slapen. Teruggedraaid en snel draaide hij weer op zijn zij. Als hij op zijn zij ligt dan houdt hij altijd een spijltje van het bed vast. Waar wij 10 februari zijn eerste ondertand ontdekten, volgde op 17 februari zijn tweede ondertand. Dit ging gepaard met rommelige nachten. Nu begint dit ook weer een beetje, we hebben dan ook het idee dat er binnen no time weer een tand zich openbaart. Intussen zijn we ook nog naar het CB geweest. Sander is kleiner dan R&T, namelijk 71 cm. Zijn gewicht ligt tussen dat van R&T in: 9300 gram. Vorige week hebben we weer een kuurtje Nystatine gebruikt. Vanaf de laatste keer september / oktober vorig jaar zijn er toch plekken op zijn tong achtergebleven. Het CB dacht dat het een landkaarttong was. Om uit te sluiten dat het toch geen spruw zou zijn kregen we weer een kuurtje van de huisarts. Helaas zijn de plekjes niet van zijn tong verdwenen. Vandaag via telefonisch consult gaf ze aan dat de kans toch wel groot is dat het dan toch een landkaarttong is. A.s. vrijdag ga ik nog een keer naar haar toe om zijn tong te laten zien.

Eindelijk weer een update...

Tot mijn schrik zie ik dat het alweer bijna een maand geleden is dat ik mijn weblog heb geupdate. Na een (onverwachte) vakantie van een week en weer een week werken vond ik dat het weer eens tijd werd de ontwikkelingen en gebeurtenissen vast te leggen. De afwas heb ik maar even de afwas gelaten en opruimen doe ik straks wel.....

Twee weken geleden ontvingen wij van Landal een bijboekaanbieding in aansluiting op het weekendje weg dat wij gingen doen met Peter en Joke. Voor € 99,00 kon je het weekend verlengen met een midweek. Nadat ik gecheckt had of ik vrij kon krijgen (dat kon!!!) hebben we gelijk geboekt. Het was deze week niet mogelijk, maar wel in de week voorafgaand aan het weekendje. Heerlijk. Kon ik toch weer ff stoom afblazen van een aantal zeer drukke weken met ook rommelige nachten.

Alleen onbezorgd weggaan was er dit keer niet bij. We misten Poes al sinds zaterdag. Na geïnformeerd te hebben bij de Dierenambulance (deze had Kees die zondag weg zien rijden uit de straat naast ons) en bij Stichting Zwerfdier bleek Poes nog steeds spoorloos. Toch maar weg. Want weg is weg, we kunnen wel blijven zoeken. We hadden wel een naar voorgevoel. En we hoopten niet dat Poes op dezelfde manier uit ons leven zou verdwijnen als dat ze gekomen is. Aanlopen vs weglopen. Dinsdags toen we terugkwamen uit het zwembad had ik een bericht gemist. Stichting Zwerfdier had zondag al (???) een poes binnengekregen die erg leek op de omschrijving van Poes die we hadden gegeven. Ze hadden haar uit het riet gehaald bij de sloot naast onze tegenoverburen. Onderkoeld. Ze temperatuurde nog maar 32 graden. Kees is gelijk op en neer naar Alkmaar gereden om Poes op te halen. Zo'n beestje laat je natuurlijk geen week alleen in zo'n situatie. Dus ons hele gezin compleet.

Die dinsdag de 10e (Sander dus 6 maanden en 10 dagen) ontdekte ik de eerste tand van Sander. Hij glom van trots. Dat verklaart natuurlijk de rommelige nachten in de week voorafgaand. Ook is Anita deze dinsdagavond met 33 weken bevallen van hun zoontje Rocco. Veel te vroeg. Maar gelukkig goed op gewicht, 1980 gram. Ze maken het goed. Alhoewel Rocco nog wel een aantal weken in de couveuse zal verblijven.

Verder hebben we het heerlijk gehad. Alledrie de jongens genoten van het zwemmen. Meestal gingen we 's middags zwemmen. Daarna werd de speelboom met ballenbak onveilig gemaakt door Robin en Thomas. Konden wij lekker van een glaasje wijn genieten en meestal bleven we hangen en aten we daar een hapje in het restaurant of in het kasteel. Vrijdags kwamen Peter en Joke en dat gaf ons nog veel meer verlichting. Iedereen een kind onder zijn hoede.

Zaterdags gingen we naar het Dolfinarium. Bleek het gratis entree te zijn ivm een zoenrecord dat ze wilden vestigen. Als iedereen op het plein waar we naar toe waren gedreven 10 sec. lang met elkaar ging zoenen, dan was het record gevestigd. Echt maf, sta je met je goede gedrag opeens tussen allemaal zoenende en tongende mensen. Weird, wie verzint nu zoiets. Maar wij konden gratis naar binnen!!! Wij hadden echter al betaald voor de kaartjes via Landal. Dit geld kregen we zonder problemen terug en hiervan hebben we (wederom) heerlijk gegeten met z'n allen. Robin en Thomas hebben ook zeer genoten bij het Dolfinarium. Zowel de dolfijnenshow als de zeeleeuwenshow vonden ze geweldig. Tijdens de dolfijnenshow was Robin de hele tijd aan het klappen. Zo lief en schattig..... Maandags zat het er alweer op. Omdat mijn haren er niet meer uitzagen door het vele zwemmen en ook de haren van Kees, Robin en Thomas weer aan een knipbeurt toe waren zijn we 's middags bij de kapper beland. In tegenstelling tot Danielle die het normaal altijd knipt. Sorry, Daan, maar we konden echt niet meer wachten.....!!!!! Allemaal weer opgeknapt. Alhoewel ik wel weer moet wennen bij R&T omdat ze weer korter zijn dan normaal gesproken.

Nu heb ik weekend. Geen afspraken. Ik plof zo heerlijk op de bank.

Rollen, vallen, rollen....

Dit is de week van het rollen en het vallen. Sander kan sinds zaterdag (18-01) omrollen van rug naar buik en van buik naar rug. Vanaf vandaag was het duidelijk dat hij het doorhad. Ik was de vaatwasser aan het uitruimen en had hem op het speelkleed gelegd. Binnen vijf minuten was hij naar de kast in het midden van de kamer gerold. En maar lachen natuurlijk..... Ik hem weer terugleggen en vervolgens rolde hij naar de deur van de gang toe. Wat een mannetje!!! Nu moeten we weer gaan opletten met al het kleine speelgoed en ik zal voor de zekerheid al mijn stopcontacten weer nalopen of de kinderbeveiliging er nog (goed) op zit. Vorige week woensdag hebben we hem voor het eerst in de kinderstoel gezet, zodat hij ook hoog met ons mee kan eten. Als hij moe is zakt hij nog wel weg, maar vanmiddag met het fruithapje bleef hij toch al goed rechtop zitten. Tevens hadden we drie nachten door kunnen slapen, want hij kwam pas tegen zevenen. Dit was echter van korte duur, want de afgelopen drie nachten varieerde het weer tussen 2.30 uur en 4.30 uur dat hij kwam. Eén keer geprobeerd om hem te troosten zonder voeding, maar hij begon eigenlijk steeds harder te brullen. Dus toch maar 90 cc gemaakt. Daarna wel weer lekker verder geslapen.

Het is ook de week van het vallen. Gisteren rond 14.00 uur werd ik gebeld door het KDV. Ze wilden graag met mij overleggen omdat Thomas op zijn hoofd was gevallen en hij toch eigenlijk erg wit weg begon te trekken en al passiever werd. Als je dat hoort, dan schrik je je een ongeluk. Gelijk Kees gebeld. Misschien was hij nog thuis. Ja hoor, hij was gelukkig thuis aan het werk. Hij ging meteen Thomas ophalen en ik belde ondertussen de huisarts. Daar konden we gelijk terecht. Kees had me echter niet goed begrepen. Hij was naar de huisartsenpost gereden. Onderweg zakte Thomas een paar keer weg en draaiden zijn ogen. Getverdemme..... Concentreren op mijn werk lukte niet meer, dus ik in de auto op weg naar de huisarts of huis. Ondertussen belde Kees me om door te geven dat we een kerngezonde jongen hebben die op het eerste gezicht niets mankeert. Wel adviseerde ze ons om hem die middag thuis te houden en hem vanavond na twee uur slapen wakker te maken om zijn reactievermogen te peilen. Eenmaal thuis zat hij alweer met een snoepje tv te kijken en later wilde hij mee Robin bij het KDV ophalen. Ook wilde hij weer wedstrijdje hardlopen door het huis, dus het viel allemaal mee gelukkig. 's Avonds heb ik hem nog wel wakker gemaakt en gevraagd of hij me een kus wilde geven. Dit deed hij, maar wilde gelijk weer slapen. Ach, hij reageerde goed, dus ben ik ook maar lekker m'n bedje ingedoken.

Zwak, ziek en misselijk

We zitten alweer bijna een week in het nieuwe jaar en vanaf nieuwjaarsdag (alhoewel dat door iets teveel wijn kwam) heb ik een huis vol zieken (including myself) gehad. Vrijdags was Robin niet lekker. Zaterdag ging het wel weer. 's Avonds rond 22.00 uur begon Sander met huilen en heeft dit bijna de hele nacht gedaan gepaard met hoge (39,9 graden) koorts. Zondag bleef hij huilen en had nog steeds koorts, dus hebben we voor de zekerheid maar naar de huisartsenpost gebeld. Daar konden we gelijk langs. Robin en Thomas werden door Peter opgehaald en zij konden daar blijven slapen. Maandagochtend zou Peter ze naar het KDV bregen. Bij de huisartsenpost bleek dat Sander een infectie aan zijn luchtwegen had met daarbij oorontsteking. Hij adviseerde ons een dag te wachten alvorens evt aan de antibiotica te gaan. Dat heeft op zich geholpen, want maandag was hij weer het mannetje. Ware het niet dat ik vanaf zondagavond al last kreeg van mijn keel en 's nachts zwetend of trillend van de kou steeds wakker werd. Ach, als het 24 uur duurt net zoals bij de rest, dan kan ik woensdag wel weer aan het werk, dacht ik nog. Nog geen minuut later arriveerde Peter en werd Thomas uit de auto getild. Ook ziek. Ach, join the club....ik begon me alleen al beroerder te voelen. Dinsdag had ik ook al door dat het bij mij niet bij de 24 uur zou blijven en omdat mijn temperatuur nog steeds boven de 39 graden lag en ik bijna geen stem had (en heb) en pijn bij mijn longen toch maar even langs de huisarts. Ik heb een goede griepvirus te pakken. Geen antibiotica, maar uitzieken. Wel een spulletje gekregen dat koortsverlagend en pijnstillend werkt.

Gistermiddag waren Robin en Thomas allebei weer/nog ziek en vandaag belde het KDV weer op vanwege Sander. Weer verhoging en erg mopperig. Gelukkig heb ik deze week heel veel beroep op Kees kunnen doen, de schat. Het is toch wat zeg met een huis vol zieken. Zelf kwakkelt Kees wel wat, maar het zet bij hem niet door. Met mij gaat het langzamerhand iets beter. Vanmiddag temperatuurde in 36,9 graden. Nu loopt het zweet weer over mijn rug. Ik neem zo nog ff een douche en iets te drinken en duik dan weer mijn bedje in.